She is hypnotized by the telephone
that hasn't rung all day
except for two wrong numbers.
It wears a blank face
in a funeral procession of hours;
it sits on the desert
useless as a child's discarded toy.
If she picks up the instrument
and says HELLO her voice becomes a stranger's
all the terror of emptiness filling it
until it collapses like a balloon, the air let out.

If she does not go on a journey
the time will come when no one will be left
to ring her number and speak of things
that soothe the fear of emptiness and tame wildness
like weddings and births, neighbours and weather.
Today she won't, no she won't dial a number.
She'll eat the bread of silence in your presence,
Telephone,
and leave you mocking in your cradle.
She'll practice for the season of no interruptions
while she becomes acquainted with the desert.

But tomorrow she starts on a journey

written by Kay Smith © 1987

the Translations

De telefoon

Ze was gehypnotiseerd door de telefoon.
Die had nog de hele dag niet gerinkeld
met uitzondering van twee keer "verkeerd verbonden"
Het heeft een bleek gezicht
precies zoals in een begrafenisstoet.
Het staat in de woestijn
zoals weggegooid kinderspeelgoed.
Als ze de hoorn opneemt
en hallo zegt, wordt haar stem precies die van een vreemde
gevuld met leegte
tot het ontploft zoals een ballon, de lucht vervliegt.

Als ze niet op bezoek gaat
dan komt er een tijd dat er niemand meer zal zijn
om haar te bellen en om over dingen te spreken
dat de angst van de leegte vezacht maar ook om het ongetemde te temmen zoals huwelijken en geboorten, buren en het weer.
Vandaag doet ze het niet, neen, ze zal geen nummer draaien.
Ze zal het brood van de stilte eten in jouw aanwezigheid,
telefoon,
en laat trots jouw hoorn op de haak.
Ze zal oefenen voor het seizoen zonder onderbrekingen
en hierdoor wordt ze één met de woestijn.

Maar morgen start ze met haar bezoek.

Vlaam (Flemish) - translated by Charlotte (Belgium) 2004